Vette bek

‘Mag ik een klein bakje frites?’

Terwijl de cafetariamedewerker wat patatjes in de olie gooit, komt er een man binnen. Aan zijn postuur te zien komt hij hier wel vaker; maar dat is natuurlijk een vooroordeel.

‘He Henkie, hoe is ‘t. Hejjuh nog een bietje kunne geniete gister?’

‘Breek me de bek niet los, wat een teringzooi. Veur mijn hoeft het zo niet meer.’

Het onderwerp ontgaat me, maar ik kan wel genieten van het rauwe Ernems van deze twee heren.

‘Maar wat mag ik in de plomp gooien voor je?’

‘Doe maar een grote familiezak frites en een dubbele bittergarnituur, met extra frikadellen en laat die kaassoufflés er maar uut, die trekken mijn hele gebit uut z’n voegen.’

De deur gaat open en een man komt binnen. ‘Zo, mag je weer naar buten, Gradus? Of heeft je vrouw je eindelijk de deur uitgepleurd?’

Hij komt naast Gradus staan, gevolgd door een korte argwanende blik in mijn richting.

‘Nee, Annie is ziek en nou mot ik koke.’

‘Goed bezig, ouwe,’ lacht de man en geeft Gradus een klap op z’n schouder. ‘Hoe is ’t met Annierexia? Studeert ze nog steeds voor satéprikker?’

‘Ja, al vijf kilo afgevallen maar tien kilo chagrijniger.’

‘En nu wil ze ineens iets van Henkie? Volgt ze wel het goeie dieet dan?’

Gradus haalt zijn schouders op. ‘Ze zei doe maar iets gezonds. En toen dacht ik, ik haal wel een bruine fruitschaal bij Henkie.’

‘Goed idee,’ de lach van de man gaat over in een flinke rochel.

‘Nee, de frituur is veur mijn en de kleinkinderen. Die wachten in de tuin. Voor haar koop ik wel een wortel.’

‘En jij mag van haar wel een vette bek halen?’

Gradus schudt zijn hoofd. ‘Nee, dat wil ze niet. Ze wil dat ik ook die cursus ga volgen om een hertverknettering te voorkomen.’

Hertverknettering. Ik schiet in de lach. Gradus en de man kijken me geërgerd aan.

‘Hier is uw frietje, wilt u er mayo bij?

Ik schud mijn hoofd, laten we dat maar niet doen. Hertverknettering lijkt me geen prettig vooruitzicht.

Thnx to the Folkerts Bros. (zijn niet die jongens van de foto, haha)