Toeval

‘Dat is toch wel heel toevallig!’

Mijn vrouw wijst naar een vrijstaand huis met een leuke tuin. Ik herken het meteen. Niet dit specifieke huis, maar het bouwtype. 

‘Ja,’ zeg ik, ‘precies het huis van je ouders.’

‘Ja, maar kijk eens naar het huisnummer.’

Nummer 3, net als bij haar ouders, zie ik. Toevallig ja, maar ook niet meer dan dat.

We wandelen langs de goed verzorgde tuin, waar een wat oudere man aan het

wieden is. Dat wandelen doen we regelmatig. Tijdens corona zijn we er noodgedwongen mee begonnen en we doen het nog steeds. En met plezier.

‘Maar dit kan echt geen toeval zijn,’ hoor ik naast me. Mijn vrouw wijst weer in de richting van het huis. Naast de woning, bijna verscholen achter een rododendron, staat een beeld. Een zandstenen creatie van een zittende kat, de staart gekruld rond zijn voorpoten.

‘Ja, inderdaad!’ beaam ik, ‘dat is wel heel toevallig.’ Bij mijn schoonouders staat namelijk een vergelijkbare kat in de voortuin.

Ik zie aan mijn vrouw dat ze nu niet zomaar door wil lopen.

‘Even een Arnoutje doen,’ zegt ze en loopt de tuin in. ‘Meneer, mag ik u iets vragen.’

Even een Arnoutje doen. Dat is onze vaste uitdrukking geworden voor als we uit nieuwsgierigheid een wildvreemde willen aanspreken. We zijn fan van het tv-programma van de drie Belgische vrienden die dwars door de lage en andere landen lopen en daarbij ook spontaan voorbijgangers aanspreken. De presentator Arnout Hauben heeft zo’n ontwapenend gezicht en dito vraagstelling dat de meeste mensen spontaan en enthousiast beginnen te vertellen. En het grappige is, dat wij dat ook zo ervaren. Het maakt vaak de dag, voor zowel de aangesprokene als voor ons. De wereld zou er zo veel mooier uitzien als we dat allemaal met regelmaat zouden doen.

Mijn vrouw kletst gezellig een tijdje met de man, terwijl ik zijn tuin bewonder. Het is een heerlijk georganiseerde wildernis. Het oogt natuurlijk, maar is wel degelijk gevormd door een kundige tuin-enthousiast.

Terwijl mijn vrouw met een brede glimlach de man de hand schudt en in mijn richting loopt, komt een vrouw uit het huis met een telefoon in haar hand.

‘Arnout, je broer aan de lijn!’ roept ze.

Ik zie de mond van mijn vrouw opengaan. Ik weet al wat ze gaat zeggen.