Bruiloft

'Ik hou niet van dit soort feestjes!'

Rob is nogal stellig met zijn uitspraak. En da's best wel bijzonder. Het is namelijk zijn eigen feestje.

'Ik ben alleen maar aan het handjes schudden, een lekker gesprek zit er niet in, want dan staat er weer een ander voor je neus. En maar blijven glimlachen'

'Had je maar niet 25 jaar getrouwd moeten zijn!' grap ik.

Rob grinnikt: 'Ik heb Renske voorgesteld om er mee te stoppen, maar die wou niet.'

Terwijl een nieuwe gast zijn hand drukt, loop ik even naar de bar.

Met het glas in mijn hand kijk ik even de zaal rond. Terwijl Rob dus wat plichtmatig handen staat te schudden, is Renske blijkbaar in een geanimeerd gesprek met een flinke kluwen vrouwelijke leeftijdgenoten. Die vermaakt zich wel.

We kennen het bruidspaar al vele jaren en hoewel het contact wat verwaterd is, herken ik veel gasten. Voor mij is het dan ook wel een aangename avond, ik kan praten met wie ik wil en belangrijker, bepaalde figuren uit de weg gaan waar ik geen behoefte aan heb. Rob niet, arme vent.

De avond kabbelt lekker voort en het is buitengewoon gezellig. Maar dan vind ik het wel even welletjes en loop naar buiten de grote tuin van het Koetshuis in. Achter een flinke rododendron staat, uit het zicht van het terras, een bankje. Precies waar ik behoefte aan heb. Het schemert nog licht, de wind is gaan liggen en het is nog best warm; de avond valt als een aangename deken over de tuin. Het is stil, alleen zijn er soms wat flarden muziek te horen.

'Wat doe jij hier?' Rob lijkt een beetje geschrokken van mijn aanwezigheid.

'Dat kan ik beter aan jou vragen,' antwoord ik.

Hij kijkt me even aan en zegt dan wat samenzweerderig: 'Even die meute ontvluchten.'

Hij gaat naast me zitten.

'Maar moet je dan niet bij je gasten zijn?' vraag ik.

'Hoezo? Ik heb ze allemaal een hand gegeven en te woord gestaan. Nu is het wel klaar. Zo komen ze allemaal weer langs om me een hand te geven omdat ze weggaan.'

Ik grinnik even.

'En bovendien kan ik hier even zitten zonder dat Renske het ziet.'

Hij friemelt wat in zijn zak en haalt een sigaret tevoorschijn.

'Even een moment voor mezelf,' zegt hij als hij hem aansteekt.

Ik schiet in de lach, niet roken is voor Rob al jaren een uitdaging. 'Denk je niet dat Renske daar na 25 jaar geen goede neus voor zal hebben?'

Rob kijkt me even aan, doet dan zijn hand met gespreide vingers voor zijn ogen en zegt dan: 'Kijk, dat is nou liefde!'