Kamperen

'Moet je deze plek zien, zo schuin! Wie gaat daar nu zijn tent opzetten?'

Ik knik, mijn vrouw heeft gelijk, hier rol je zo van je matje af.

We lopen over een camping in het noorden van Frankrijk, onze laatste stop voor we weer ons eigen bed weer mogen opzoeken. Nog even een nachtje hier en dan nog vijf uurtjes rijden en dan zit onze kampeervakantie erop.

Na lange tijd hebben we weer ouderwets met een klein tentje de natuur opgezocht, lekker wandelen, stadjes en markten bezoeken en heerlijk klooien in kleine riviertjes. In Frankrijk is er altijd plek voor heel weinig geld, zelfs als je in het hoogseizoen op de bonnefooi gaat en zolang je niet teveel eist.

Je reviens tout de suite, ik ben zo terug, stond er op de deur van de receptie, dus lopen we even over de camping, in dit geval eentje met wat rommelig ingedeelde vakken en een gȋte, een aardig vakantiehuisje, in een oude stal. Het is al redelijk vol met voornamelijk campers en caravans. Witte monsters, noemt mijn vrouw ze.

‘Deze lijkt nog wel wat.’ Mijn vrouw wijst naar een redelijk vlakke plek. Inderdaad lijkt dit een aardige plek. Ik kijk nog even goed om me heen en schiet in de lach. ‘Als je graag in de spotlights wilt staan, is dit inderdaad een mooie plek,’ zeg ik, wijzend naar een lantarenpaal met een knots van een lamp.

‘Jeetje, geen wonder dat die plek nog vrij is.’ Mijn vrouw schudt meewarig haar hoofd.

‘Er is nog wel een mooi plekje bij de toiletten,’ zeg ik met een grijns.

Mijn vrouw kijkt. ‘Getver!’ zegt ze. Er loopt zichtbaar een rilling over haar rug.

‘Bonjour!’ klinkt het achter ons. Een wat slonzige vrouw van middelbare leeftijd komt ons tegemoet. In rap Frans vertelt ze ons over de camping. We kunnen het daardoor maar half verstaan, maar we begrijpen het wel. De camping is van de gemeente en zij moet het tijdelijk beheren, maar komt handen tekort. We lopen terug naar de receptie en ze toont ons nog snel even het sanitair. Mijn vrouw trekt haar wenkbrauwen en haar neus op. Zo hebben we het nog niet eerder gezien deze vakantie.

‘Het is maar voor één nachtje,’ zeg ik met een lach.

‘Ja,' zegt mijn vrouw, 'en zo blij dat we de gȋte geboekt hebben!’