Piemel-de-miemel

‘Piemel-de-miemel, piemel-de-miemel!’

Een klein meisje trekt aan mijn hand en kijkt me aan. ‘Piemel-de-miemel!’ klinkt het weer. Ik moet lachen, deze jongedame heeft de vieze-woorden-fase bereikt. Ze kijkt even om zich heen, ik ben blijkbaar niet interessant meer voor haar. En er zijn genoeg andere potentiele slachtoffers op dit feestje.

‘Had mijn kleindochter ook een piemel-de-miemel voor jou?’ Naast me staat Maria te grinniken. We hebben elkaar een tijd niet gezien en begroeten elkaar hartelijk.

‘Ja, ik moest er ook aan geloven!’ lach ik. ’Ze is blijkbaar de poep-en-pies-tijd al voorbij.’

‘Ja, dat mag je wel zeggen. Maar het hoort erbij op deze leeftijd, niet dan?’

Ik kan het alleen maar beamen.

‘Hoort dit kleine meisje bij u?’ Een gedistingeerde dame met dito kapsel en plooirok kijkt me aan. Niet bepaald het type gast dat ik op dit feestje had verwacht. Maar

blijkbaar kom je er niet onderuit om bepaalde figuren uit te nodigen bij dit soort gelegenheden.

‘Nee, ze hoort bij mij.’ Maria kijkt haar strak en argwanend aan.

‘Bent u zich ervan bewust dat deze jongedame wel erg onwelvoeglijk taalgebruik bezigt tegen de gasten hier?’

Ik kan een lachje maar net onderdrukken, het is lang geleden dat ik iemand dit soort taal heb horen gebruiken.

Maria kijkt de vrouw met een strakke blik onderzoekend aan. ‘Oh ja?’ zegt ze, ‘wat zegt ze dan?’

‘Dat ga ik niet herhalen, daar pas ik voor.’ De neus gaat hautain de lucht in.

‘Piemel-de-miemel, zeker.’

De vrouw kijkt Maria denigrerend aan. ‘En nog wat meer. Ik zou dat kind maar eens manieren leren.’

Ik kijk naar Maria, die doet haar armen over elkaar, haar ogen spuwen vuur.

‘Nou ik kan u een ding vertellen,’ zegt ze fel, ‘zonder piemel-de-miemel van haar ouders was deze jonge dame er niet geweest. Moet u ook eens doen, daar zou u van opknappen!’

Uit het veld geslagen en met een rood hoofd kijkt de dame naar Maria, daarna naar mij en loopt dan zichtbaar gepikeerd weg.

‘Piemel-de-miemel!’ klinkt er nog ergens van beneden.