Kapsalon

‘Knip het maar net als de vorige keer. ‘

De kapster wroet even door mijn haar en zegt: ‘Wat korter aan de zijkanten en in de nek en bovenop wat langer. En de bakkebaarden licht bijtrimmen’

Ik knik tevreden. Heerlijk dat er mensen zijn die meteen aanvoelen wat je nodig hebt. Kappers hebben daar echt gevoel voor. Zo ook deze jonge vrouw. Ik ken haar wel van gezicht, maar ze heeft me nog niet eerder geknipt, denk ik.

Ik kom al jaren bij deze kapper. Laura, de eigenaar, knipt me meestal, heel soms één van haar medewerkers.

We kletsen heel gezellig terwijl ze mijn kapsel weer toonbaar maakt. En voordat ik het weet zijn we diepgaand in gesprek over mijn zielenroerselen. Je kunt net zo goed naar de kapper gaan als je een psychiater nodig hebt. Geen lange wachtlijst en veel goedkoper.

‘Je had psycholoog moeten worden,’ grap ik. Ze lacht.

Als ze klaar is laat ze me met een spiegel mijn kapsel zien. Het ziet er er keurig uit.

‘Nou,’ zeg ik, ‘je kunt wel zien dat je dit dagelijks doet. Prachtig!’

Ze kijkt me even aan. ‘Om eerlijk te zijn, is het al jaren geleden dat ik geknipt heb. Ik heb vroeger met Laura in een kapsalon gewerkt toen ik nog studeerde. Ze zat vandaag zo omhoog met personeel dat ze me vroeg om één keer voor haar in te vallen. Ik heb nu even tijd en vind het hartstikke leuk om weer eens te doen.

‘Wat doe je normaal gesproken dan?’ Ik kan mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen.

‘Ik werk drie dagen per week als psycholoog bij een zorginstelling.’

Ik kijk haar verbaasd aan.

‘Maar waar ken ik je dan van?’

Ze lacht: 'Ik woon tegenover u in de flat. Als u in de tuin aan het werk bent dan zwaai ik altijd naar u. En dan zwaait u altijd vrolijk terug.’

Ik lach wat beschaamd. Wat ben ik toch een warhoofd. Het begint ondertussen al wat zorgelijk te worden. Misschien moet ik eens naar de dokter, of naar een

psycholoog. Of gewoon vaker naar de kapper.