GezondhEId

‘Nee, helaas, zondag gaan we eieren zoeken met onze kleindochter.’

De uitnodiging voor een paasbrunch moet ik afslaan. Maar eerlijk gezegd ben ik blij een excuus te hebben. Mijn zus is een aardige vrouw, maar het vooruitzicht urenlang met haar aan tafel te zitten, voelt als een nachtmerrie.

‘Eieren zoeken? In deze tijd, met al die pfas? Vind je dat wel verantwoord? Ik eet nu helemaal geen eieren meer, is trouwens sowieso beter voor je gezondheid.’

Ik knik maar. Tegen haar in gaan heeft geen zin, weet ik uit ervaring.

‘Of zijn het chocolade-eitjes? Die zijn helemaal niet goed voor je gezondheid. En heel slecht voor je tanden, suikerbommen zijn het en bovendien worden daarvoor die kleine boertjes in Zuid-Amerika op een vreselijke manier uitgebuit’

Ik weet het, ook hier kleven bezwaren aan. Maar wat kun je nog wel eten?

‘Of gebruiken jullie plastic eieren? Nee, toch, zo niet duurzaam. Weet je hoe lang het duurt voor dat spul is afgebroken door de natuur? En al die microplastics gaan ook in ons eten zitten. Dat is vreselijk ongezond.’

Ik knik. Ook dat is me bekend, ben er ook bewust van en ga daar meestal ook verstandig mee om. Maar mijn zus heeft de neiging door te slaan in dit soort zaken.

‘Toch geen kievitseieren?’ Ze kijkt me vragend aan, ‘de weidevogels hebben het al zo moeilijk en bovendien is het eerste kievitsei al gevonden. Of wou je ze opeten? Nee toch? Niet doen hoor, met die vogelgriep heb je zo een virus te pakken.’

Ik haal eens diep adem en zucht: ‘Nee, we hebben dit jaar maar één ei. Een gouden ei met een cadeautje erin. En we gaan de chocolade-eieren zoeken van vorig jaar. We hadden er toen zoveel verstopt, dat we de helft niet hebben kunnen vinden.’

Ze knikt me goedkeurend toe, ‘Dat is beter voor het milieu!’

‘En voor onze gezondheid,’ voeg ik eraan toe.

Ze kijkt me verbaasd aan. ‘Hoezo?’

Ik grinnik: ‘Ze zijn toch niet meer te vreten!’